En nu...

Vandaag is het voor de eerste keer in 2 weken weer mis gegaan. Ik had het al aan moeten zien komen. Al een paar dagen was mijn vriend chagrijnig en deed hij niks anders dan zuchten en boos kijken. Weigerde hij wat in het huishouden te doen en was hij alleen maar bezig met andere dingen. En dit allemaal omdat ik kwaad was geworden omdat hij mijn grenzen nooit accepteerde. Dit vond hij natuurlijk onzin. Vandaag ging het weer mis. We stonden samen in de supermarkt en hij deed al moeilijk over de keuzes ("moeten we nu wel of niet nog een extra 4-pack cola meenemen met die aanbieding, jij zegt het Marieke") toen we af hadden gerekend werd hij kwaad omdat ik de boodschappen niet goed in had gepakt. Woedend liep hij weg met de winkelwagen en al onze boodschappen richting onze fietsen. Daar eenmaal aangekomen trok hij mijn rugzak van mijn schouders af en stopte er het extra 4-pack cola in die hij toch wel wilde hebben. Hij hield er totaal geen rekening mee dat ik dankzij mijn reuma zoiets niet moet tillen als ik 's avonds nog een aantal uren zou moeten werken. Zonder mij de tijd te geven fietste hij weg. Dus ik alles gepakt en er achteraan gefietst. 

Toen we bij onze flat aankwamen, gooide hij alle boodschappen die hij in de boodschappentas had zitten op de grond en duwde hij zijn fiets naar beneden. Ik maakte mijn fiets snel vast buiten en liep snel met mijn rugzak en de boodschappentas vol naar de derde (en laatste) verdieping van onze flat en liet mezelf naar binnen. Ik begon al met uitpakken en toen mijn vriend binnen kwam gooide hij de deur dicht en ging op de bank tv zitten kijken. Toen ik hem vroeg of hij gewoon even kon helpen, kreeg ik een "ik help jou niet" naar me toe geblaft en heb ik (misschien ook een foute zet) de tv uitgezet. Hij werd kwaad en wilde naar de studeerkamer lopen. Hij gooide de deur dicht zoals hij dat altijd kwaad doet, maar omdat ik in de deuropening stond, duwde ik met al mijn kracht de deur weer open voordat deze mij raakte. Dit deed ik omdat ik weet met wat voor een kracht hij de deuren dicht slaat als hij kwaad is. Mijn hart klopte meteen in mijn keel. Shit. Hij gooide hem niet zo hard dicht als wat ik dacht. De deur klapte ontzettend hard tegen een kast aan. Hij werd woedend. Hij zette zijn tanden op elkaar en greep me bij mijn schouder vast en duwde me zo hard, dat ik een paar meter verderop tegen de wc-deur aan knalde. Volop met mijn schouders en gezicht. Huilend heb ik mezelf in de woonkamer opgesloten. 

 Dit is de zoveelste keer dat dit gebeurt. Mijn vriend slaat me niet, nee. Nee, hij gooit me tegen alles aan wat hij maar kan bedenken. Hij pakt me zo hard vast dat de blauwe plekken overal zitten.

Dit moet stoppen. Maar ik weet niet hoe.